joke,joke,joke

kanina ko lang naisip na nakakakinis ang jokes...
napagtripan kasi ako...
ang hirap kasi sa jokes... they are half meant...
hindi ko malaman kung saan dapat pumunta...

pag naniwala ka...
sadly, tanga ka...

pag wala kang pakialam...
dahil in the first place, joke lang naman un...
insensitive ka...

anu ba?
hindi ko na ba dapat paniwalaan kahit ung mga pinagkakatiwalaan ko?
hala! anlayo na ata ng pinuntahan nun...
hindi ko kasi maisipan ng magandang relationship sa real life...

well, sabihin na lang kasi kung tatawa na dapat sa joke...
pero panu kung ikaw ang punchline?
joke,joke,joke...



pag minsan nakakaasar na rin ata ang mga joker...
dati, sabi ko super cool sila...
napapangiti nila mga tao...
at gusto ko talaga sila dahil hindi naman ako masalita...
they'll do the talking at masaya na ang oras with them...
pero sa ganitong aspekto ng joke...
well,well,well...
(bakit kaya hilig kong ulitin ng 3 beses ung mga words?)
siguro ako lang ang apektado...
gaga kasi ako...
tanga at insensitive at the same time...

ako at pagbabago

anlungkot ng araw na to!
kanina pang 9:40am ko to naisip...
at i guess, nagkatotoo siya...
***CHANGE***
ayoko talaga ng mga pagbabago...
at alam ko kung bakit... ... ... dahil tao ako!
at least sigurado ako dun...

kaninang umaga ko pa pinagkakaabalahan ang lecheng topic na to...
at naisip ko na kaia resistant ang tao sa pagbabago ay dahil...
ang isang indibidwal ay hindi stable...
kaya nakikibagay siya sa ibang tao sa paligid niya na hindi rin stable tulad niya...
at sa tulong ng isa't isa... "*" magic! "*"
they go on their way to being stabe...
take note na "they"...
hindi kasi pedeng isa lang na tao...
kelangan mei kasama...
hindi na sila mapapayukod ng malakas na hangin...
hindi na mayanig ng sunod-sunod na lindol...
higit sa lahat... ... ... MASAYA!!!

pero ang pagbabago ay hindi malakas na hangin...
lalong hindi ito lindol...
isa itong karagatan ng tubig na bubura sa itinayo ninyo...
lalamunin kayo ng buo... ... ... tsunami???

...at ang hirap pa nito, inuubos ng pagbabago ang lakas ng isang tao...
kasi wala o kung meron man ay kokonti...
ang mga taong kayang bitiwan ang "stable" na buhay na pinaghirapan niya...
para sa hindi niya gusto [o kahit siguro gusto niyang] na pagbabago...
sa oras nga na nilalamon na siya ng tubig na ito...
ipinipilit pa rin niyang bumalik sa dating kinalalagyan...
at mei effort... o sabihin na nating malaking effort...
at sa pinagbagsakan naman sa kanya...
malaking effort na naman ang makibagay, maging stable, at magbago...
...duh-er...
ang panget ng cycle... ng konsepto...
not unless...

love life?... ikaw ba yan?

joke,joke,joke

kanina ko lang naisip na nakakakinis ang jokes...
napagtripan kasi ako...
ang hirap kasi sa jokes... they are half meant...
hindi ko malaman kung saan dapat pumunta...

pag naniwala ka...
sadly, tanga ka...

pag wala kang pakialam...
dahil in the first place, joke lang naman un...
insensitive ka...

anu ba?
hindi ko na ba dapat paniwalaan kahit ung mga pinagkakatiwalaan ko?
hala! anlayo na ata ng pinuntahan nun...
hindi ko kasi maisipan ng magandang relationship sa real life...

well, sabihin na lang kasi kung tatawa na dapat sa joke...
pero panu kung ikaw ang punchline?
joke,joke,joke...



pag minsan nakakaasar na rin ata ang mga joker...
dati, sabi ko super cool sila...
napapangiti nila mga tao...
at gusto ko talaga sila dahil hindi naman ako masalita...
they'll do the talking at masaya na ang oras with them...
pero sa ganitong aspekto ng joke...
well,well,well...
(bakit kaya hilig kong ulitin ng 3 beses ung mga words?)
siguro ako lang ang apektado...
gaga kasi ako...
tanga at insensitive at the same time...

boring!

ang weird ng araw na to...
siguro ng pakiramdam ko lang...
kasi parang gusto ko nang mei mag-comment sa mga posts ko...
pero hindi ko naman pinagsasabi ang site netong blog ko...
sa chosen few lang...
na alam kong hindi rin mahilig magbasa ng ganto...

ai wait!... ngayon ko lang na-realize na ironic pala ung title na nilagay ko...
boring pero mei exclamation point...
which indicates strong emotion...
paano magkakaron ng strong emotion ang taong nabo-bore?
ako lang ata nag-iisip ng ganun...

gising pa rin ako...
at ang malupit... hindi pa ako inaantok...
kelangan ko magbasa...
pero mei di kanais-nais na pumasok sa isip ko...
hindi bastos okay?
masama lang talaga para sa akin...

ayoko na ng mga bitwin... sigurado na ako!
mashado silang malayo...
hindi nila aabutin ang kamay kong umaabot sa kanila...
sa paningin ko lang sila naabot...
at doon lang din nila ako inaabot...

ayoko rin ng tinig at musika...
tenga lang at direcho sa kaluluwa...
mali un...

ayoko rin ng hangin...
dumadampi nga sa aking balat...
pero hanggang doon na lang...
kung hindi ma'y amoy lang ang dagdag...
lalo ko pang sinasabik ang sarili ko sa ganun...

ayoko rin ng tubig...
nakikita ko sya... nadadama...
"we come in contact"...
pero hindi ko mahawakan...
dumudulas sya sa palad ko...

hindi ko pa natatagpuan ang tamang "state"...
boring nga!

anu pa bang matinong pag-usapan?

umpisahan natin ang araw sa napakaaga kong pag pasok sa bowling class...
what can i say?
8:00 ang class ko
pero andun na ko sa bowling center
at gumagawa ng chem post lab by 7:30...
or ilang minutes earlier...

positive thinking...
... ... ...
... ... ...
*** *** ***

mabuti na un kasi nagkaron pa ko ng tym gawin un...
at least ung 9-10 kong bakante ay maigugugol ko
para sa isang mahabang pagsusulit na naghihintay sa kin...
at 10 ung exam...
"akala ko hindi ka na magka-cram?"
well, akala ko din...

so ayun na nga... hindi na ako dumaan ng tambayan...
nag-aral na lang ako sa 4thF para direcho na sa classrum...

by 10, nag-take ng exam at na-disappoint!
#%@$*#$@%^&... ilang beses ba dapat mangyari sa kin?
isang essay question na naman ang wala akong sagot...
ayoko nang sabihin kung ilang points ung wala akong sagot...
baka mapamura ako... ayoko na!

sabi ng nanay ko nung bata pa ako...
hindi dapat maiwang blank ung essay portion...
dahil kahit 1 pt magkakaron ka for the effort...
not unless bato ang teacher...

at naaalala ko rin na math ang fave subject ko... before...
dahil forever... walang essay...
*&$@#^ i miss math... so much...

ok... after nung long exam, quiz naman sa chem...
kung gano ko siguro ka-mahal ang math noon...
ganun ko ka-hate ang chem... forever...
bute na lang isa lang ang chem ko...
o siguro hindi lang ako swerte sa chem teacher...

kailangan ko pa ba tong sabihin? wla akong masagot...
pero dahil prophetic daw ang taon na to...
"dapat" kong sabihin na... "babangon ako at iu-uno ang chem"

pagtapos ng chem, kumain ako kasama ang chem friends...
chem barkada na ata ang dapat tawag dun...
every after chem kasi, kami tlaga magkakasama...
kumain... at... wla na pala kasi uwe na after...

tas, pumunta ung ate ko (with her friend) sa up...
tas laboy... tas uwe...

ganto lang ang mabuhay...
magpilit bumangon (how optimistic)
lumaboy...
tas uwe na...
pahinga naman! i guess i deserve rest!

kanta para sa sarili...

sabi nila, masama daw si ely buendia...
pero sabi nga ni miaka sa fushigi yuugi...
"wlang masamang taong nakakagawa ng magandang musika..."
baliktad lang siguro ang paniniwala ko...
but then again...

i find it hard to belive
that the all pain we are feeling has meaning in this world
it's so hard to believe
that everything you see is different from the things that you've been taught
i wanted life to be this way
just a little bit of love could mean so much
oh please don't take it all away
the heaven is still close enough to touch
i find it hard to believe
that someone out there is greeting with arms open wide and smiling
it's so hard to believe
that someone told me that your suffering is what you get for living
i wanted life to be this way
just a little bit of love could mean so much
oh please don't take it all away
the heaven is still close enough to touch
cause your love is still the only thing that matters in this world
the only thing i can believe
it's so hard to believe...
it's so hard to believe...
i wanted life to be this way
just a little bit of love could mean so much
oh please don't take it all away
the heaven is still close enough to touch
cause your love is still the only thing that matters in this world
the only thing i can believe
the only thing i can believe
the only thing i can ... believe...

ewan ko ba... song for the day ata eto...
pero mali e... kasi hindi ko dapat paniwalaan tong taong to!

love love love... duh, anu bang meron sa love?

pwede magmura ulet? aii, hindi! wag na lang...

ok... so love naman ang topic ko ngeon...
@#$% kasi...kakabasa ko lang ng blog ng friend...
hulaan nio kung anong topic...

siguro punung-puno lang ako bout this
kasi puro ganto ung napapanood ko...
naririnig ko...

sabe nga ni sir u... dala daw to ng kapitalismo...
umm, naalala ko lang...

at dahil nga sa mga bagay na puro love ang content...
especially ung romantic relationship...
wait! mei mgandang 3 liner ung blockmate ko...

i'm starting to hate love stories
they make me feel bad about mine
wait. i don't have one...
jolens ur so great talaga!
idol na kita!

eon... ganun ung tema ng pag-ayaw ko sa love stuff ngeon...
bitter ba ko?
kasi un ata ung tawag pag
nagsisintimyento ang tao tungkol sa bagay na wala siya...
lalo na pag nagagalit sa mga taong meron nung wala sya...

nbsb... hek!
sa hindi makaintindi...
dumaan ka rin sa stage na toh...
pero i bet di mo kelangan intindihin ung meaning ng letters...

siguro kaia ganto na pananaw ko...
hindi dahil sa peyups na ko nag-aaral...
or partly... meron din atang kuneksyon...
kasi dati, marami pang isispin...
at noon pag inisip ko ung mga un, mei nangyayari...
pero ngeon, kahit gano karaming oras ang ubusin ko...
pareho pa rin...
kaia try ko naman mag-isip ng iba...
hanapin ang link ng up sa sinabi ko...
este... sinulat pala!

but wait... there's more...
parang ung home tv shopping...
na-realize ko meron din pala kong luv lyf...
but then again!
parang worse than not having one...
one way kasi...

eniweiz... ... ...

bakit kaya?

bakit kaya mas gusto kong mag-post dito kesa dun sa isa kong blog?
dahil kaya alam kong exposed un at ito e hindi?
dahil kaya mahirap "mag-isip" ng isusulat doon?
dahil kaya ito sa "dapat" maging laman nun?
hindi kasi talaga kumportable...
masayang magsulat sa blog...
pero hindi ko ma-enjoy ang konseptong maraming pwedeng bumasa nito...
mei tawag sa bias na ito e... hindi ko lang maalala...
101?

bakit kaya masaya ko ngayon pero malungkot pa rin?
dahil ba kay...?
dahil ba nakita ko sya...
but then again, reality bites!
hek... nangangagat talaga! kasi dun na lang un...
hindi ko sya malapitan...
dahil kaya hindi niya ako kilala?
o baka naman ayaw ko siyang kilalanin?
mei mga dahilan dun sa 2nd choice...
if ever mei magtatakang pwede pala un...

bakit kaya nakakabunggo ko siya araw-araw...
pero hindi niya ako matandaan?
hayup na short term memory yan ha!
bakit kaya tuwing maririnig ko siya...
hinihiling kong sana pangalan ko ang sinasabi niya?
at tuwing aawit siya, sana para sa akin un?
langyang telenovelas!
nagiging hopeless romantic na ata ako...
o baka hopeless lang...

bakit kaya malakas ang tandency kong maging stalker?
samantalang wala naman akong friendster acct?
but then again, na-realize kong...
it's one great tool for me...
kung aids ang stalking, hiv positive ako...
ampanget ata ng analogy...
bakit ko siya ini-istok in the first place?

bakit kaya nagsasayang ako ng oras dito sa lecheng computer na to?
bakit ba ayaw gumana ng surfster dito? vibe na lang tuloy...
bakit sabi dun sa internet card 25 hrs...
tapos wala pa atang 2 hrs bumigay na ung connection?
bading ba siya?

bakit kaya malungkot ang tao pag mag-isa...
samantalang dapat i-appreciate
ang ganung precious moments with the self?
ako naa-appreciate ko!
bakit ako lang? let me think...
baka hindi rin...

bakit ba mga wlang kwentang bagay ang laman neto?
bakit "siya" ang laman neto?
bakit ayoko na pero gusto ko pa rin...
bakit kaya parang mei nagsasabi sa akin...
na ayaw ko nang malaman kung ano ung mga sagot sa lahat ng tanong ko? ...
takot? hiya? galit?
puta! hayup!

gusto ko...

gusto ko ng vcd ng magic temple...
napanood nio ba?
ang gara! super pambata!
at nung napanood ko ulit netong huli...
aba! hindi lang pala si sambag ang dahilan para panoorin to!
mei lessons learned din ako!
kahit matanda na ko!
syet! anlupit pa neto...
reminds me of my childhood...
hala ate! ilang years ago na rin un!
nung bata kasi ako, ganyan ang mga usong palabas...
kung sino mang ka-edad ko ang hindi nakanood nung mga...
batang x... magic temple... magic kingdom... at kung anu-ano pa...
sa sine (tulad ko) hindi in noon...
at ung mga hindi pa rin nakakanood neto hanggang ngayon...
aba sobra ka na! hindi ka jologs ganun?

hay... naaalala ko ung panahon na wala akong pressure...
nung bata ako, kahit ilang araw akong absent...
isang sulat lang ng nanay ko ok na...
nanay ko pa ang manghihiram sa mga kaklase ko ng notes...
mei special exam pa... basta mei sulat...
mahaba pa ang oras ko nun...
wala pang mashadong projects na kumakain ng oras ko...
madami pang friends ang available...
dahil pare-pareho lang kami ng subjects...
oras ng breaks... at dismissal...
hindi pa ko naba-bother ng traffic kasi mei service pa ko...
kahit gabi nang makarating okay lang...
kasama ko naman ang makukulit kong servicemates...
mas okay nga noon ang gabihin...
adventure kasi...
madilim na tapos kwentuhan pa rin...
mga katatakutan... corny jokes at kung anu-ano pa!
ang saya maging bata!
gusto kong bumalik doon!

kaso hindi na pede... matanda na ko...
lost time is lost forever...
hala! scary! seryoso ba ko?
kaya bigyan ninyo na lang ako ng vcd ng magic temple...
gusto ko yun!
siguro dala ito ng maraming asukal na nasa tiyan ko ngayon...
whatever!

pumili ka

minsan akong nakasakit ng damdamin... minsan din akong nasaktan...
pero hindi ko pa rin alam ang pipiliin ko...

ikaw?

kung skaling mahal mo ko... iwan kita... masaktan ka dahil dun...
alin ang mas gusto mo?

umalis ako dahil gusto kong umalis...
--iba ang gusto kong kapiling...

umalis ako dahil ayaw ko nang manatili...
--hindi na kita nais makapiling...

umalis ako kahit ayaw ko...
--hindi ako masaya sa ginawa ko...

kung halimbawa ay mahal mo ako...
masaya ka ba kung saan ako masaya?
kung ikaw ang dahilan ng lungkot ko,
handa ka bang magsakripisyo?
kung nasasaktan ako, masasaktan ka rin ba?
sapat na ba sa iyo ang malaman
na mahal din kita?
alin bang dahilan ang pinakamadaling tanggapin
ng isang taong nasaktan?

pumili ka...

inakala kong buwan

sabi ko noon "nakita ko na ung buwan ng mundo ko!"
palagi ko siyang tinitingala mula noon...
sinusundan ko siya...
at tulad ng tunay na buwan...
aba! sinusundan din niya ako...
pakiramdam ko ang lapit-lapit lang niya...
kaya iniunat ko ang kamay ko pataas...
para maabot siya... pero wala...
masyado siyang malayo...
sabi ko tuloy sa kanya,
"hindi kita maabot, lumapit kanaman"
pero hindi siya gumalaw...
masyado siya talagang malayo...
di nagtagal, natanto ko...
hindi niya pala ako nauunawaan...
hindi lang pala siya sa mundo ko matatagpuan...
ang masakit pa,
hindi pala niya ako nakikita...
para akong tanga... tanga talaga...
ang inakala kong buwan, bituin pala...
isang bagay na kailanma'y titingalain lamang at aabutin...
ngunit kahit maubos lahat ng lakas ko
wala pa ring mangyayari...
ni hindi ko siya mahahawakan...
nauunawaan ko na ngayon...
wala palang buwan ang mundo ko!

butterflies

muli ko na namang nakita ang pangarap ko...
aba! nagpaparamdam? nakakatuwa lang...
pero ngayon, tatanawin ko na lang siya...
habambuhay nang ganun...
parang isang paru-parong may makulay na pakpak...
maganda! pero, isa siyang paru-paro...
kailangan niyang lumipad...
at ngayon, titingalain ko na lang ang paglipad niya...
aantaying lumapit?
nakakalungkot lang na maalala...
minsan na itong dumapo sa aking kamay...
kaso lang hinayaan ko siyang makalayo...
hindi ko pa siya hinawakan para lagi na siyang akin...
pero dapat nga bang ganun ang ginawa ko?
dapat ko ba siyang kulungin sa aking palad?
dahil pangarap ko siya?
tama bang maging rehas ang aking mga daliri sa kanyang paningin?
pero ang tunay na tanong ay...
isa nga bang paru-paro ang panaginip at pangarap?
pareho ba silang kailangang lumipad?
EWAN!
gusto ko lang mag-share ng feelings for the day!

adik ako! pang-ilan na to?

aba! sinisipag ata ako...
teka, anu ba dapat maramdaman pag mei nagsabing...
"pwede pag namatay ka...
sa kin mo na lang ipamana ung diary mo..."

nakaktuwa ba dapat un dahil mei interesado seo?

nakaka-inis dahil mei self-confessed intruder sa buhay mo?

eniwei... i guess dapat positive thinking...
gusto nia kong makilala...
kung kelan patay na ko...
hek...
at least interesado...
sa mga tumakbo sa utak ko...

sana hindi siya magalit sakaling mabasa nia to...

okay lang naman...
baka... puro assumptions... duh!
walang punto ito!

aishite imasu

woWW!

kala ko hindi na ko makakanood ng mmff!

salamat sa mababait na friends...
nabigyan ako ng pagkakataon...

super galing ni dennis TriLLo! i'm so proud'a you man!

pero para mas mganda sana ...

hindi ginawang flashback ng matandang inya ang kwento...
wala kasing masyadong effect... sa'ken...

next. sana namatay ung character ni juday nung binugbog siya ng mga "kasamahan"...
just imagine the torture on the character of raymart...
pinatay ng mga hapon ung mga magulang nia...
tas pinatay ng mga "kasamahan" nia ang asawa nia...
wow! pero magkakaron ng implication ung on our people...

eniwei... un lang... the rest is brilliant!

hindi ko pa rin tanggap ang gay love pero... matino ung concept ng love sa movie na un!

sana makanood pa ko ng ibang mmff...
aba! ilang taon na rin nung huli kong makanood ng movie sa sinehan...
taong bundok e... hek!